- Alle producten
- Sierplanten
- Sierstruiken
- Bladhoudend
- ILEX AQUIFOLIUM
- Bladhoudend
Wintergroene hulst met een dichte groei
Gewone hulst (Ilex aquifolium) groeit als een dicht vertakte struik en kan zich op termijn tot een kleine boom ontwikkelen. Het leerachtige, glanzend donkergroene blad blijft ook tijdens de winter aan de plant. De gegolfde bladrand draagt doorgaans enkele scherpe stekels.
Door de dichte vertakking en goede snoeitolerantie is gewone hulst geschikt voor een wintergroene haag. Zonder regelmatige snoei ontstaat een brede, opgaande struik die in gunstige omstandigheden ongeveer 5 tot 10 meter hoog kan worden. De groei verloopt middelmatig.
Bloei en rode vruchten
In mei en juni verschijnen kleine witte bloemen in de bladoksels. Gewone hulst is tweehuizig: mannelijke en vrouwelijke bloemen groeien op afzonderlijke planten. Alleen een vrouwelijke plant kan rode vruchten dragen, en daarvoor moet een gelijktijdig bloeiende mannelijke hulst in de omgeving staan.
De rode vruchten blijven vaak tot in de winter aanwezig en worden dan door vogels gegeten. Voor mensen en huisdieren zijn ze giftig bij inname. De dichte, wintergroene takken bieden vogels bovendien beschutting.
Standplaats en bodem
Ilex aquifolium groeit in zon, halfschaduw en schaduw. Daarmee is het een bruikbare wintergroene soort voor plaatsen waar veel andere haagplanten minder goed groeien. Een humusrijke, vochthoudende maar goed doorlatende bodem heeft de voorkeur. Zowel licht zure als kalkhoudende grond wordt verdragen, maar langdurig natte en slecht doorlatende grond is ongeschikt.
Gewone hulst is goed winterhard in België en verdraagt wind. Bij gebruik als haag kan hij jaarlijks worden bijgeknipt om een compacte vorm te behouden. Controleer vóór het snoeien of er geen vogels in de dichte takken nestelen.
Geen specificaties beschikbaar voor dit product.
Gewone hulst is tweehuizig: mannelijke en vrouwelijke bloemen staan op afzonderlijke planten. Alleen vrouwelijke exemplaren kunnen rode vruchten vormen. Daarvoor moet tijdens de bloei een mannelijke hulst in de omgeving aanwezig zijn. Ook een jonge plant, sterke snoei of een erg donkere standplaats kan de bloei en vruchtzetting beperken. Een plant zonder vruchten is dus niet noodzakelijk ongezond; het kan eenvoudig een mannelijk exemplaar zijn of onvoldoende bestoven worden.
Ja. Gewone hulst vertakt dicht, blijft het hele jaar groen en verdraagt regelmatige snoei. Het scherpe blad maakt de haag moeilijk doordringbaar. De groei is middelmatig, waardoor het langer duurt om een volledig gesloten haag te vormen dan bij snelgroeiende haagplanten. Daar staat tegenover dat een gevestigde hulsthaag doorgaans met één gerichte snoeibeurt per jaar compact gehouden kan worden. Vermijd snoei wanneer vogels in de haag nestelen.
Ja. Ilex aquifolium behoort tot de wintergroene houtgewassen die ook op een schaduwrijke standplaats kunnen groeien. In diepe schaduw ontwikkelt de plant zich doorgaans trager en kan de vertakking minder compact blijven dan in halfschaduw. Onder grote bomen speelt bovendien concurrentie om water een rol. Een humusrijke bodem die voldoende vocht vasthoudt maar niet nat blijft, helpt de hulst daar goed te vestigen.
Ja. De rode vruchten zijn giftig voor mensen en huisdieren en mogen niet worden gegeten. Inname kan onder meer maag- en darmklachten veroorzaken. Bij aanplant in een tuin met jonge kinderen of huisdieren verdient dit aandacht. Vogels kunnen de vruchten wel eten en gebruiken ze vooral tijdens de winter als voedselbron. Niet ieder exemplaar vormt vruchten: alleen vrouwelijke planten die door een mannelijke hulst zijn bestoven, dragen bessenachtige steenvruchten.
Ja. Hoewel gewone hulst zonder snoei tot een forse struik of kleine boom kan uitgroeien, verdraagt de soort vormsnoei goed. Door jaarlijks te snoeien kan hij als compacte struik of haag worden onderhouden. Hulst loopt ook uit ouder hout opnieuw uit, maar een sterke verjongingssnoei wordt het best over meerdere jaren verdeeld. Gebruik stevig gereedschap en draag handschoenen, want de bladranden kunnen scherp zijn.
