RUDBECKIA MAXIMA

Rudbeckia maxima bereikt tijdens de bloei doorgaans ongeveer 1,5 tot 2 meter. De grote blauwgroene bladeren blijven lager en vormen een stevige bladpol, terwijl de bloemstengels er duidelijk bovenuit groeien. De uiteindelijke hoogte hangt af van de bodem, de vochtvoorziening en de hoeveelheid zon. Op een voedzame, voldoende vochthoudende standplaats groeit de plant het krachtigst. Door deze hoogte staat hij meestal het best achteraan in een border of tussen andere forse vaste planten.

Op een beschutte standplaats blijven de stevige bloemstengels meestal zelfstandig overeind. In een open tuin, bij sterke wind of op een zeer voedselrijke bodem kunnen de lange stengels echter schuin zakken. Een onopvallende plantensteun voorkomt dan dat de bloeiwijzen omvallen. Plaats de steun bij voorkeur vroeg in het groeiseizoen, zodat het blad en de stengels er vanzelf doorheen groeien. Een zonnige standplaats helpt eveneens om stevige, compacte stengels te vormen.

Langdurig droge grond is minder geschikt voor Rudbeckia maxima. De plant ontwikkelt zijn forse blad en hoge bloemstengels het best in een bodem die tijdens het groeiseizoen voldoende vocht vasthoudt. Een eenmaal gevestigde plant kan een kortere droge periode verdragen, maar bij aanhoudende zomerdroogte is extra water aangewezen. Een mulchlaag helpt om de bodem gelijkmatiger vochtig te houden. Zorg tegelijk voor een bodemstructuur waarin overtollig winterwater kan wegtrekken.

De afgestorven stengels worden bij voorkeur aan het einde van de winter of vroeg in het voorjaar tot bij de grond verwijderd. Door ze tijdens de winter te laten staan, blijft de verticale structuur langer zichtbaar. De oude bloeikegels kunnen bovendien zaden bevatten die door vogels worden opgezocht. Snoei voordat de nieuwe scheuten duidelijk beginnen uit te lopen. Tijdens het groeiseizoen is geen regelmatige snoei nodig; beschadigde of omgevallen stengels mogen wel afzonderlijk worden weggeknipt.